Ragdoll

Z języka angielskiego "szmaciana lalka". Nazwa rasy pochodzi od szeroko rozpowszechnionej legendy, według której, gdy ragdolla weźmie się na ręce, kot odpręża się, rozluźnia mięśnie i staje się uległy w stopniu przewyższającym inne rasy kotów.

Kocia osobowość

Ragdoll jest generalnie mało ruchliwy, wyjątkowo ufny i spokojny. Lubi obecność dzieci oraz jest bardzo cichy i łagodny. Akceptuje towarzystwo innych kotów. Wbrew panującemu stereotypowi ragdolle nie są wytrzymałe na ból i odczuwają go tak jak inne koty, chociaż ich cierpliwość wobec niedelikatnego traktowania może powodować takie wrażenie.

Szata zdobi kota

Wzorzec dopuszcza sześć ubarwień sierści: seal, niebieski, czekoladowy, lila, cream i red w trzech odmianach: colorpoint, mitted oraz dwukolorowy. Ragdolla można zaliczyć do dużych kotów półdługowłosych o grubych kościach. Jego głowa jest średniej wielkości, w kształcie trójkąta. Oczy przeważnie niebieskie, owalne i szerokie, natomiast uszy skierowane ku przodowi. Ogon jest gęsty i puszysty.

Lekcja historii...

Ragdolle zostały wyhodowane w latach 60-tych ubiegłego wieku w Kalifornii. Za protoplastkę rasy uważa się długowłosą, białą kotkę o imieniu Josephine, która wyglądem przypominała angorę. Josephine została skrzyżowana z kotem birmańskim, a następnie była krzyżowana z innymi rasami. Dziś powszechnie uznaje się, iż ragdolle są rasą wywodzącą się z skrzyżowania kotów birmańskich, perskich oraz burmańskich.

Ann Baker - właścicielka Josephine - rozpoczęła na szeroką skalę akcję promującą nową rasę. Wkrótce o ragdollach stało się głośno w amerykańskich mediach. Baker zastrzegła nazwę rasy oraz założyła organizację International Ragdoll Cat Association (IRCA). Hodowcy spoza IRCA, aby uniknąć konieczności ponoszenia opłat za możliwość używania nazwy ragdoll, nazwali swoje koty Ragamuffin. W Stanach Zjednoczonych ragdolle zostały zarejestrowane jako rasa w 1965 roku, w Wielkiej Brytanii w 1983.